Anoreksja

Anoreksja dotyczy przede wszystkim dziewcząt czy kobiet, ale coraz częściej pojawia się również u chłopców, mężczyzn. Niejedzenie i inne typowe dla anoreksji zachowania to coś więcej niż chęć schudnięcia. 

Anoreksja jest jednym z najbardziej wyniszczających zarówno fizycznie, jak i psychicznie zaburzeń. Jej leczenie jest trudne, długie, wymaga ogromnej pracy ze strony osoby chorej oraz jej najbliższego otoczenia. Dlatego ważne jest, aby zwracać uwagę na jak najwcześniejsze jej oznaki i reagować jak najszybciej. Utrwalony sposób podejścia do jedzenia, jest trudniej zmienić. Dlatego warto wiedzieć więcej.

Anoreksja, czyli jadłowstręt psychiczny polega na tym, że osoba chora odczuwa silny lęk przed przytyciem i dąży do uzyskania możliwie niskiej wagi. Aby ten cel zrealizować, stosuje głodówki, intensywnie ćwiczy (biega kilka godzin dziennie, aż mdleje z wyczerpania, ćwiczy w nocy jak nikt nie widzi), czasem także stosuje środki przeczyszczające. Inne metody to np.: połykanie wacików, żeby nie czuć głodu. Skutkiem choroby jest znaczna utrata masy ciała, z którą wiążą się dalsze problemy zdrowotne. 

Anoreksja wyniszcza nie tylko ciało, ale także umysł. Niezależnie od swojej wagi chora osoba

patrząc w lustro widzi zwały tłuszczu. Anoreksja to próba uzyskania kontroli nad swoim życiem lub ciałem, pole do rywalizacji, pokazania innym swojej siły i wytrzymałości. 

Bardzo istotnym elementem anoreksji jest sposób w jaki jest traktowana przez osobę na nią cierpiącą. Anorektycy bardzo często czują się dobrze chorując, głównie przez złudne poczucie kontroli i wewnętrznej siły. 

Co powinno zaniepokoić, na co rodzic powinien zwrócić uwagę:

– duży spadek masy ciała w dość szybkim czasie,

– zmiana nawyków żywieniowych, np. rezygnacja z jakiegoś stałego posiłku – kolacji, z ulubionych do tej pory potraw, zmniejszanie porcji, niekończące się „przeżuwanie”,
– zainteresowania dietami, kuchnią,

– rygorystyczna dieta, jedzenie dokładnie o określonych porach, wyeliminowanie węglowodanów, 

– jedzenie w samotności, chowanie jedzenia, np.: w łóżku, w różnych zakamarkach w pokoju, podczas obiadu dzielenie się posiłkiem z psem, wkładanie go do kieszeni, torebki, 

– noszenie luźnych ubrań, aby ukryć zmianę figury,
– krytyczny stosunek co do wyglądu – nie tylko swojego, koleżanek, rodzeństwa, rodziców, komentowanie wyglądu osób tęższych, mówienie o sobie: „jestem gruba”,
– nadmierne skupienie na wyglądzie, obsesja kontroli wagi i wzmożona aktywność fizyczna ukierunkowana na utratę kalorii,
– rozdrażnienie, podenerwowanie w momencie, gdy ktoś podejmuje temat wagi czy wyglądu osoby chorej, lęk, niepokój.

 

Konsekwencje anoreksji:

  • wyniszczenie organizmu,
  • utrata tkanki tłuszczowej, a także zmniejszenie masy mięśniowej,
  • obniżenie poziomu hormonów tarczycy (odpowiedzialnych m.in. za metabolizm oraz gospodarkę wapniowo-fosforanową)
  • hipotermia (temperatura ciała utrzymująca się na poziomie poniżej 36 st. C), często tym osobom jest zimno,
  • zmniejszenie częstości oddechu, 
  • specyficzny zapach,
  • zaburzenia układu krążenia i serca, 
  • anemia, 
  • osłabienie zębów i dziąseł,
  • bóle brzucha, wzdęcia i zaparcia (uczucie pełnego brzucha),
  • zanik miesiączki,
  • depresja, nadmierny stres i zaburzenia lękowe,
  • kruchość, łamliwość, a następnie wypadanie włosów, słabe paznokcie,
  • osteopenia, zmniejszenie gęstości mineralnej kośćca.

 

Opracowanie:
Bogumiła Cholewa
Psycholog

Skip to content